ZKV 1 - Voltreffers 1

8 maart 2014

Op het programma staat de laatste wedstrijd van het zaalseizoen, 17:10uur ZKV 1 – Voltreffers 1.

Het beloofde een pittige wedstrijd te worden, aangezien we deze wedstrijd nodig hadden om nog een stukje te kunnen klimmen in het klassement. Van een zesde plaats konden we nog komen op een vijfde plaats (uit een totaal van zeven) in de vierde klasse, maar dan moesten we wel winnen. Aangezien we in de zaal niet zulke beste zaken hebben gedaan, wilden we de laatste wedstrijd dolgraag met winst afsluiten. Bovendien was dit mijn laatste wedstrijd, gedreven om er een goede eindstand en persoonlijke overwinning uit te slepen. De vorige wedstrijd tegen Voltreffers hadden we verloren met 15-9.

ZKV opende de score met een afstandsschot door Peter, aangegeven door Patrick. Al gauw was het wisselen en hebben we een tijd achter de feiten aangelopen, tot een ruststand van 6-8. Na rust gingen we met frisse moed verder maar kwamen we pas na een gelijke stand van 11-11 op voorsprong. Spannend was het dus zeker! Aangemoedigd door het publiek ging het tot 14-13 gelijk op. In de laatste minuten scoorde Patricia, in mijn plaats gekomen, het winnende doelpunt. De laatste minuten leken wel uren te duren. Zeker vanaf de bank. Voltreffers kreeg nog een mooie kans met een vrije bal, maar wist deze niet te benutten. De wedstrijd werd beëindigd door Ad van Marion (hoe toepasselijk met deze achternaam) met een laatste fluitsignaal, in het voordeel van ZKV. Voltreffers leek het niet eens te zijn met de scheidsrechter en kreeg na de wedstrijd nog twee gele kaarten uitgedeeld voor woordenwisseling.

8 maart 2014 gaat voor mij de boeken in als overwinning op Voltreffers (14-13) en als afscheidswedstrijd voor mij als korfbalster van ZKV. Met veel plezier heb ik 15 jaar gekorfbald bij ZKV, vanaf mijn 15e, waar ik in de A2 erop kwam. Redelijk laat voor iemand die begint met korfballen. Kennelijk had ik het korfbalgen van mijn beide ouders geërfd, want na een tijdje in het tweede te hebben gespeeld mocht ik al snel doorstromen naar het eerste. Hier heb ik jaren in een redelijk constante formatie gespeeld, met onder andere Patricia, Agnes, Nicole, Peter, Arjan en René.

Uiteindelijk heb ik nog een aantal jaar in het tweede gespeeld, mede vanwege verminderde motivatie om voor het eerste te blijven gaan en omdat mijn werk het niet altijd toeliet om twee keer per week te komen trainen en op zaterdag te spelen. Echter bleef nieuwe aanwas vanuit de jeugd uit en is het eerste uiteindelijk qua spelers weer bijna hetzelfde eerste geworden als een aantal jaar terug. Patricia, tussentijds ook even gestopt kwam vorig jaar terug, Peter en Arjan herstelden van een blessure en ook Agnes en Nicole herstelden een aantal jaar terug van blessures. Leuke sport toch, dat korfbal. Op een dikke enkel na heb ik zelf nooit een blessure gehad.

Vorig jaar heb ik besloten weer voor het eerste te gaan, omdat ik te weinig voldoening haalde uit het spelen in het tweede. Ik heb toen ook wel naar mijn zin gehad, maar op een ander niveau en mede door de slechte trainingsopkomst heb ik toch nog gekozen om nog voor het eerste te gaan. Ik vond mezelf nog te fanatiek voor het tweede. In die tijd heb ik echter ook het gevoel gekend dat het juist wel lekker was om niet elke week te hoeven trainen, geen verplichtingen en niet altijd zoveel moeite hoeven doen met het regelen van diensten om te kunnen komen trainen.
Tijdens mijn speeltijd in het tweede was ik aanvoerster van het team. Dit ging niet altijd over rozen en kostte me vooral de laatste tijd een hoop extra energie. Inmiddels is dit systeem gewijzigd en wordt dit centraal, door Peter, geregeld. Ik denk voor alle partijen een prima oplossing.

Ik was tevreden met het feit dat ik weer in het eerste mocht spelen. Met één keer in de week trainen, net als een aantal anderen, kon ik dit volhouden. Sinds vorig jaar juni woon ik in Zoetermeer en kost het meer tijd om naar Zuidland te rijden dan de duur van een hele training. Ook de vele wedstrijden richting Zeeland en Brabant kosten een hoop tijd extra. Door de lange reistijd kon ik regelmatig slecht de motivatie opbrengen om te gaan trainen, maar doordat het hele team (op soms enkelen na) er was, kwam ik ook. Deze 'moet-factor' heb ik soms ook wel nodig. Niemand staat te springen om in weer en wind te trainen op het veld, maar doordat iedereen er is wordt dat gevoel vaak al een stuk minder. Achteraf was het altijd lekker om wat gedaan te hebben.

De afstand heeft mij uiteindelijk toch doen beslissen dat het (voor nu) beter is te stoppen met korfbal. De sport, het team, de vereniging, de gezelligheid in zijn geheel zal ik erg missen en daarom neem ik dan ook met gemengde gevoelens afscheid.

Iedereen bedankt voor de mooie, gezellige, maar soms ook wat mindere tijden bij ZKV! Ik kijk er met een goed gevoel op terug en ben blij dat ik het op een goede manier heb kunnen afsluiten. Sandra, bedankt voor het spandoek! Super leuk, het tekende een glimlach op mijn gezicht. Bedankt voor de bloemen en o.a. voor de twee leuke fotocollages die zijn gemaakt. Die krijgen vast nog een mooi plekje in Zoetermeer! Arie, bedankt voor de coaching de afgelopen jaren. Hopelijk zit er voor 1 nog een mooie winst in de pocket op het veld.

Het gaat iedereen goed en hopelijk heeft ZKV nog een lange tijd voor zich. Ik hoop dat de vereniging in deze moeilijke tijden nog kan blijven voortbestaan. Jullie zijn nog niet van me af, want ik zal nog regelmatig langs het veld te vinden zijn en dit jaar op 12 juli, met Slandskorfbaltoernooi.

Tot ziens!!!!

Marion


Bron:
http://www.weekblad-bernisse.nl/nieuws/sport/zkv-neemt-met-zege-afscheid-van-marion-jongejan/2/1282